بنام خدا

بیاد مهدی (عج)

سلام به همه دوستانی که این منم در آینه را فراموش کرده اند

ساعت ۸ شب از دانشگاه به سمت خانه می آمدم اونم با موتورسیکلت...
چهارراه نسبتا خلوت بود و چراغ راهنمایی رنگ قرمز را نشان میداد.
ثانیه شمار از ۴۰ یکی یکی کم میشد و نشان میداد که این عمر گران عجب میگذرد اونم خیلی زود...
در آنطرف چهارراه حرکات غیر معمولی جلب توجه میکرد...
دختر خانمی با وضع (.........) در گوشه ای از خیابان ایستاده بود و هر وسیله ای رد میشد به نوعی ابراز وجود میکرد... کمترین حرکتی که انجام میداد نگاهی بود که نثار وجود وی میکرد...
البته اینقدر از این چیزها دیدیم که همچین تعجب آور هم نیست...
ثانیه شمار همچنان عمر را شمارش میکرد...
۵ - ۴ - ۳ - و حرکت
ماشین پرایدی جلوی پای دختر خانم ترمز کرد و دختر خانم مثل کسانی که برای خرید به فروشگاهی میروند داخل ماشین را نگاهی کرد و متاسفانه مورد پسندشون واقع نشد و چند قدمی به آنطرف ماشین رفت...
در دل داشتم به ثانیه شمار و گذشت زمان فکر میکردم که نفهمیدم چی شد...
پرایدی سفید رنگ مثل چهارپایان افسارگسیخته و به صورت ناگهانی و با سرعت بسیار زیاد جلویم سبز شد (یاد رنگ سبز انتخابات اخیر افتادم بصورت ناخداگاه) و در عرض خیابان توقف کرد...
تا اومدم بفهمم چه بلایی نازل شده که این آقا پسر به این شکل و به صورت عرضی در خیابان توقف کرده روی زمین بودم و......
سرم را که بالا کردم دیدم همه ی اتومبیل هایی که در اون محدوده توقف کرده بودند به صورت دسته جمعی با هم کورس گذاشتند به سمت ناکجا آباد و من موندم و......
تو اون لحظه اگه کارتم میزدند خونم در نمی اومد...
۳۰ ثانیه ای که گذشت و کمی بر اعصابم مسلط شدم موتور را بلند کردم و به گوشه ای از خیابان آمدم...
نگاهی به دختر خانمی که همچنان ایستاده بود کردم...
بنده خدا از ترس داشت به خود میلرزید...
خواستم برم و دق و دلیم رو سرش خالی کنم... ولی چهره اش را که دیدم خجالت کشیدم...
شاید ده سالی ازم بزرگتر بود...
تنها کاری که کردم تکان دادن سرم بود در جهت افسوس...
افسوس برای کی؟
نمیدونم...
افسوس برای خودم؟؟؟
افسوس برای راننده پراید....
افسوس برای خانمی که شاهد ماجرا بود...
و یا افسوس برای ثانیه شمار چراغ راهنمایی که همچنان و بی وقفه مجبور بود شمارش معکوس کند...

نگاهی به موتور کردم حتی کوچکترین خراشی هم برنداشته بود...
و نگاهی هم به خودم...
فقط کمی لباسم خاکی شده بود که با یه تکان مثل اولش شد...
خودمم خراشی برنداشته بودم...
تعجب کردم...
و باز هم افسوس خوردم برای ثانیه شمار چراغ راهنمایی...
بالاخره یه تاکسی پیدا شد و اون خانم هم با چشمانی پر از ترس و اضطراب محل را ترک کرد...
و این بار دیگه من مونده بودم و ثانیه شمار چراغ راهنمایی...

نمیدونم چرا این حرفها را اینجا نوشتم...
هیچوقت عادت نداشتم اتفاقات روزمره را در این منم در آینه بنویسم...
ولی دیشب خوابم نمیبرد و کلی فکر کردم به این ماجرا و حکمتش...
و بارها و بارها گفتم خدایا ما که حکمت اتفاقات رو نمیدونیم ولی حکمتت رو شکر...

نکات اخلاقی این ماجرا:
۱. اگر دیدید کنار خیابان یا هرجایی خانمی با وضعیت مشابه ایستاده تا آخرین حد ممکن از اون محدوده فاصله بگیرید چون اون محدوده محل پایان پیست رالی است...
۲. ثانیه شمارهای چراغهای راهنمایی بصورت خستگی ناپذیر و همیشگی در حال شمارش معکوس هستند و تنها چیزی است که در لحظات شادی و غم در کنارمون میمونند و به سوی ناکجا آباد نمیروند...
۳. اگر کلاه ایمنی موقع موتورسواری بر سر داشته باشید کوچکترین آسیبی به سرتون نمیرسه...
اگه نکته ی جالبی هم شما از این ماجرا دستگیرتون شد که خیلی اخلاقی بود برام ینویسید...

دعا فراموشتون نشه...